بخشی از وصیت نامه

 

دلم نمی خواد اگه یه روز مردم منو توی بهشت زهرا یا این جور جاها دفن کنن...
دلم می خواد منو جایی دفن کنن که قشنگ باشه... طبیعت باشه... و آدمای زیادی بطور منظم اطرافم دفن نشده باشن.
اگه یه روز بمیرم دلم میخواد منو یه جایی مثل هزارجریب مثل گردنه حیران.... یا مثلا کنار دریاچه گهر دفن کنن.
شاید حرف از مرگ جالب نباشه... اما مرگ حقه... وصیت کردن هم حقه... شاید الان این تنها وصیتم باشه...
اینو میگم واسه اونایی که براشون مهمم... و خواسته هام براشون مهمه...می خوام فقط بدونن چیو دوست دارم.

البته حالا حالاها قصد مردن ندارما...

نظرات 9 + ارسال نظر
نازلی شنبه 1 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 01:59 ب.ظ http://darentezarmojeze.blogsky.com

شاید تمام این وصیتها نشانه های ترس از مرگ باشد.
نمیدانم ، اما جایی در گردنه حیران هم زیباست.
موفق و زنده باشید.

خیر اینطور نیست.....
مرسی..

مش حسین آقا شنبه 1 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 06:01 ب.ظ

سلام مشتی...

می بینم که گرمای هوا بد جوری به هم ریختت

این جور موقع ها یه دوش آب سرد از همه چیز بهتره . شاید هم یک لگن آب سرد!!!...

age mo jaye to boodom avval yak fekri bereye kefanom mekerdom

ان شاءالله ۱۲۰ سال زنده باشی خالو جان

ببین من گفتما... اگه فردا مردم به زور خواستین منو تو بهشت زهرا یا بهشت رضا یا اینجور جاها خاک کنین... روحم میاد سراغتا....
چاکریم خالو.... ۱۲۰ نباشه...۳۰- ۴۰ سال باشه.... اما ازش لذت ببرم بیشتر راضیم.

نگار(دفترچه یادداشت) شنبه 1 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 06:06 ب.ظ http://www.negarweblog.persianblog.ir

سلام. من آپ کردم. سری بزن!

علیک..حتما

امید یکشنبه 2 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 08:03 ق.ظ http://rmb-ali.blogspot.com

سلام
چند پست از سال 83 رو خوندم در مورد تعمیر ماشین و تعمیرگاه نوشتی اوستا شدی یا نه میخوام یه سوال فنی ازت بپرسم
من یه آردی دارم که زیاد خازن دلکو میسوزونه یعنی مثلا دارم تو اتوبان میرم اگر داوم به ماشین گاز بدم ماشین راه میره اما با مصرف زیاد ولی به محض اینکه خلاص کنم ماشین خاموش میشه و یا یا سختی روشن میشه و یا اینکه اصلا روشن نمیشه تا خازن دلکو رو عوض کنم البته بعضی اوقات خازن نو هم که میندازم کار نمیکنه و یه خازن کارکرده میندازم موتور روشن میشه نمیدونم ایراد از خازن نو هست یا ماشین من

سلام عزیز.. والا ما اینکاره نشدیم... یعنی مسیرمو عوض کردم... اما خوب با کلی اینکاره رفیقم.. اگه برات مهمه برام ایمیل بزن تا آمارشو برات بگیرم....

خاله جون یکشنبه 2 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 09:13 ق.ظ

سلام...پیرمرد!
مثل اینکه حسابی هنگ کردی!!!
لطف کن بقیه ی وصیت نامتو دیلیت کن .
همون جمله ی آخرتو محکم بچسب...
اما یه چیزی بعد ۱۲۰ سال بیا پیش خودم همین آخر جاده طرقبه ...دقیقا همون نشونیایی که دادی رو داره ....تازه تنها هم نیستی!

سلام دختر جوان..!!
به خالو هم گفتم جواب مورد نظر شمارو.....
خوش باشین همیشه....

ستاره یکشنبه 2 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 09:26 ق.ظ

هی من میگو یه چیزیت هست ... هی می گی نه.
بعد از ۱۲۰ سال عمر با عذت اگر خواستی جایی هم بری
زندگی صحنه یکتای هنر مندی ماست ، هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود ، صحنه پیوست به جاست ، خرم آن نغمه که مردم بسپارند .
منم وصیت می کنم .. که هر جا تو رو بردین منم ببرن


نگار یکشنبه 2 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 08:03 ب.ظ http://negaar.blogsky.com

سلام
ممنون که به وبلاگ من سر زدی
من فقط میخوام بمیرم هیچ فرقی هم نمیکنه کجا دفنم کنند فقط از این دنیای حال به هم زن برم بقیش فرقی نداره
همیشه خوشبخت باشی و با خوشبختی بمیری البته بعد از ۱۲۰ سال

نگو بابا... کلی قشنگی داره این دنیا...
بستگی داره چطوری باهاش حال کنی...

سعید یکشنبه 2 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 09:00 ب.ظ http://mastaneh.blogsky.com

سلام ...

بیخیال مهندس ... ایشالا سالیان سال زنده ای ...

به شخصه با نظر نگار موافقم! برای منم فرقی نداره کجا دفنم کنن ... برام مهم خلاص شدن از این دنیاس! البته هیچ ضمانتی وجود نداره که دنیای بعدی برام ازین دنیا قشنگتر باشه ... شاید هم وضع اینقدر خراب باشه که حسرت این دنیا رو بخورم ...

می گم یه طرح هم میشه داد ... اینکه تو اینجاهای قشنگی که گفتی یه آرامگاه دسته جمعی برای برو بچز catc درست کنن! البته ذکر بشه من ورودی ۸۰ بودم ...

خوش باشی ...

نه دیگه باز دسته جمعی بشه بی مزه میشه...
خودت خوش باشی که دنیا برات قشنگتر بشه.

چشم تو چشم یکشنبه 2 تیر‌ماه سال 1387 ساعت 09:27 ب.ظ

بعد ۱۰۰ سال
وصیت کردن هم یجور حق آدماست ...
در مورد ثروت و مال و اموالت هم میشه یکم توضیح بدی ؟D:;)

مرسی.
حق مسلم!
امیدوارم وقتی میمیرم از مال دنیا چیز زیادی نداشته باشم.

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد